คติเตือนใจให้ได้คิด

     พ่อแม่ก็แก่เฒ่า      จำจากเจ้าไม่อยู่นาน

จะพบจะพ้องพาน        เพียงเสี้ยวของคืนวัน

ใจจริงไม่อยากจาก       เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน

แต่ชีพไม่ทนนาน         ย่อมร้าวรานสลายไป

ขอเถิดถ้าสงสาร          อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ

คนแก่ชะแลวัย            คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน

ไม่รักก็ไม่ว่า               เพียงเมตตาช่วยอาทร

ให้กินและให้นอน        คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

เมื่อยามเจ้าโกธรขึ้ง      ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย

ร้องให้ยามป่วยไข้        ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน

เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่      แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน

หวังเพื่อจะได้ผล         เติบโตจนสง่างาม

ขอโทษถ้าทำผิด         ขอให้คิดทุก ๆ ยาม

ใจแท้มีแต่ความ           หวังติดตามช่วยอวยชัย

ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ฝั่ง        มีหรือหวังอยู่ได้นาน

สักวันหนึ่งล้มไป          ละทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

พ่อแม่เลี้ยงลูก

ยามมีกิจ         หวังให้เจ้า     เฝ้ารับใช้
ยามป่วยไข้     หวังให้เจ้า     เฝ้ารักษา
ยามถึงคราว    ล่วงลับไป      ดับชีวา
หวังเจ้า          ช่วยปิดตา     เวลาตาย