ประมาณปี
พ.ศ.2505 เมื่อก่อนถนนหนทางรก ไม่เหมือนสมัยนี้ การเดินทางบางทีต้องเดินลัดทุ่งนาเพื่อไปติดต่อกันระหว่างหมู่บ้านกับหมู่บ้าน และในเส้นทางระหว่างจากบ้านป่าสักน้อยไปบ้านสันต้นธง จะมีวัดร้างแห่งหนึ่งชื่อ วัดสันธาตุ
ตอนนั้นบิดาผู้เขียนเป็นสามเณรน้อยได้เดินทางไปธุระกับพระเสาร์ใจ อนุตโร
ซึ่งต้องผ่านวัดนี้ ขณะเดินทางผ่านวัดนี้ได้เห็นคนจำนวนมากมุงดู
และจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันที่ห้างนา(เพิงพัก) ซึ่งอยู่ใกล้วัดสันธาตุ
พระเสาร์ใจจึงได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชาวบ้านบอกว่ามีคนนอนตายในห้างนา ในห้างนามีคนนอนพักกัน 3 คน คนที่ยังไม่ตายเล่าว่าในขณะที่ทำนาในตอนเย็นเมื่อวานนี้ ผู้ตายได้เก็บกำไลได้อันหนึ่งเป็นกำไลขนาดค่อนข้างใหญ่ เมื่อได้มาแล้วได้เอามาสวมที่ซี่คราดนา (เป็นอุปกรณ์ใช้ทำนา ทางเหนือเรียก เฝือ)
เมื่อใกล้ค่ำก็หยุดพักผ่อน และได้นำกำไลมาดูเห็นว่าสวยดี จึงล้างน้ำแล้วเก็บไว้ คิดว่าจะเอาไปอวดเพื่อน หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จก็นั่งคุยกันสักพัก ด้วยความเหนื่อยจึงชวนกันเข้านอน
ประมาณตี 5 เพื่อน ๆ ได้ตื่นนอน
เพื่อเตรียมตัวที่จะทำนาต่อในตอนเช้า
และได้ไปปลุกชายคนดังกล่าวปรากฎว่าเขาตายเสียแล้ว ในมือถือกำไลอยู่
ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
การเจอของบางอย่างก็ต้องพิจารณา ว่าสมควรที่จะเก็บไว้หรือไม่ บางทีเจ้าของเขาหวง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น