การใช้โทรศัพท์มือถือให้ปลอดภัย

ภาพจากเว็บพันทิพ เสาสัญญาณไม่ใช่ปัญหาอยู่ในชุมชนได้

ใช้โทรศัพท์มือถือ พอดี ๆ ชีวีเป็นสุข

1. กลางคืน ปิดเครื่องโทรศัพท์ และ/หรือจำกัดการใช้ให้ใช้เท่าที่จำเป็น และน้อยที่สุด

2. ไม่ต้องวางโทรศัพท์มือถือใกล้ศีรษะเด็ก ระยะห่างอย่างน้อย 30 เซนติเมตรหรือ 1 ฟุต

3. ถึงแม้เด็กจะได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ได้ แต่ควรใช้ในกรณีจำเป็น

4. หากใช้หูฟังชนิดครอบศีรษะไม่ควรใช้ชนิดที่ก้านเป็นโลหะ เพราะหูฟังก้านโลหะจะสามารถทำตัวเป็นสายอากาศรับคลื่นกระแสไฟฟ้าไหลลงก้านเหล็กได้ เลือกใช้ชนิดพลาสติก

5. ไม่ควรใส่โทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า หรือคาดไว้กับเข็มขัดขณะใช้งาน เพราะส่วนของร่างกายจะดูดกลืนคลื่นได้ง่าย อวัยวะของผู้ชายอาจจะเสี่ยงกว่าของผู้หญิง เพราะยื่นออกมา 34 องศา มีความไวต่อความร้อน อาจทำให้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ

6. หากไม่ได้ใช้หูฟัง ก็ควรให้มีการเชื่อมต่อสัญญาณเรียบร้อยก่อน ก่อนที่จะยกมาแนบกับหู

7. ไม่ควรใช้โทรศัพท์ขณะอยู่ในรถ หรือลิฟต์ เพราะในสภาพแวดล้อมแบบนั้นโทรศัพท์จะใช้กำลังมากในการเชื่อมต่อสัญญาณ

8. ไม่ควรใช้โทรศัพท์ในที่ ๆ มีสัญญาณอ่อน

9. ควรใช้โทรศัพท์ที่มีค่าอัตราการดูดกลืนคลื่นจำเพาะ (SAR) ต่ำ ๆ (ดูคู่มือ)

10. ถ้าทำได้ควรใช้การรับส่งข้อความมากกว่าการพูดโดยตรง

11. ปิดโทรศัพท์ไว้ให้ผู้ติดต่อฝากข้อความแล้วโทร.กลับด้วยโทรศัพท์พื้นฐาน กลางคืนปิดโทรศัพท์ ถ้าไม่ปิดโทรศัพท์ก็อย่าคิดว่าจะปลอดภัยเพราะโทรศัพท์คุยกับสถานีฐานตลอดเวลา

12. จำกัดการใช้โทรศัพท์ให้น้อยลงเมื่ออยู่ในพื้นที่ห่างไกลหรือชนบท

ภาพจากที่นี่ดอทคอม

หยุดพฤติกรรมเสี่ยงใช้โทรศัพท์มือถือ

1.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ขณะขึ้นลงรถโดยสาร

2.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ขณะฝนตกฟ้าร้อง หรือฟ้าผ่า

3.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ขณะขับรถ

4.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ขณะชาร์จแบตเตอรี่

5.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ขณะเดินหรือข้ามถนน

6.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ในโรงพยาบาล

7.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ใกล้แหล่งไฟฟ้าแรงสูง

8.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ บนเครื่องบิน

9.ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ขณะเติมน้ำมันรถยนต์

ข้อมูลจากหนังสือหมอชาวบ้านฉบับที่444 โดยคมฆ์ธนนท์ ศุขอัจจะสกุล ท่านใดสนใจลองไปหาอ่านเพิ่มเติมได้ครับ

เงินทอง

     "เงินทองก็เหมือนปลา ชอบที่สะอาด ชอบที่เย็น ๆ ชอบสถานที่ที่ดี ๆ ที่ใดสกปรก ที่ไหนร้อน ที่ไหนไม่ดี ปลาไม่ชอบอยู่ อยู่ก็อยู่ไม่นาน เหมือนกับเงินทองอยู่กับคนดีอยู่นาน อยู่ทน ถ้าที่ใดสกปรก ทีใดร้อนรน คนไหนสกปรก เงินทองไม่ชอบอยู่ด้วยหรอก"

พระครูนิวาตธรรมโกศล (หลวงพ่อแนม กตปุญโญ)
อดีตเจ้าอาวาสวัดเขาหน่อ อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์

จากหนังสือ the art of siam no 30

หมื่นด้ำพร้าคต

     หมื่นด้ำพร้าคต ปรากฏตนในตำนานพิ้นเมืองทางเหนือหลายเรื่อง ตำนานโยนกและพื้นเมืองเชียงใหม่ เรียก หมื่นด้ำพร้าคต ส่วนชินกาลมาลีปกรณ์ เรียกชื่อตำแหน่งท่านว่า สีหโคตรเสนาบดี

และตำนานพระธาตุวัดเจดีย์หลวง ขนานนามท่านว่า หมื่นด้ำสีหโคตร อ.ไกรศรี นิมมานเหมินทร์ บอกว่า เมื่อวัยเยาว์ หมื่นด้ำพร้าคต เป็นพระสหายพระเจ้าติโลกราช สนิทสนมรู้ฝีมือกันดี จนทรงตรัสว่า “หากกูเป็นใหญ่ กูจักตั้งให้มึงเป็นเสนา”

     ในสมัยพระเจ้าติโลกราช พ.ศ.2020 หมื่นด้ำพร้าคตเดินทางไปลังกา เพื่อจำลองแบบอย่างโลหะปราสาทและรัตนเจดีย์ กลับมาปฏิสังขรณ์กุฏิมหาธาตุ หรือเจดีย์ลักษณะบุราคม (เจดีย์หลวง)

     หล่อพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์องค์ใหญ่หนัก 33 แสน ให้มีพุทธลักษณะแบบลวปุระ คือพระเจ้าแค่งคม วัดศรีเกิดปัจจุบัน

พระเจ้าแค่งคม วัดศรีเกิด จ.เชียงใหม่ หนัก 3960 กิโลกรัม

     น. ณ ปากน้ำ ยกย่องว่า หมื่นด้ำพร้าคต เป็นทั้งนายช่างสถาปนิกและนักประติมากรรม ที่ไม่แต่ในอดีตสมัยแม้ในปัจจุบัน ก็ยากที่จะหาผู้ใดเท่าเทียมทาน

     ประวัติหมื่นด้ำพร้าคต เป็นชาวเมืองยวม ปรากฏในตำนานโยนกว่า

“ลุศักราช 844 ปีขาลจัตวาศก หมื่นด้ำพร้าคต หรือสีหโครตเสนาบดีผู้เป็นนายช่างใหญ่ ป่วยถึงอนิจกรรม โปรดให้ทำฌาปนกิจ ณ เมืองยวมใต้ ให้ก่อเจดีย์บรรจุอัฐิธาตุไว้ ณ ที่นั้น”

     คำ “ด้ำ” เป็นภาษาถิ่นของอีสาน หมายถึงผีเรือนเทวดาประจำบ้าน

อ้างอิงจาก กิเลนประลองเชิง(หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ) และ ภาพจากเว็บพลังจิต

ต้นโป้ยเซียน

ดอกโป้ยเซียน

     ต้นโป้ยเซียนเป็นไม้อวบน้ำมีหนามแหลม ทนทานต่อสภาพแวดล้อม โดยขาดน้ำได้เป็นเวลานาน ๆ ไม่ชอบน้ำเยอะ เหมาะสำหรับคนไม่ค่อยมีเวลารดน้ำ โป้ยเซียนมาจากอาฟริกา ปัจจุบันปลูกได้ในเอเชียและทั่วไป โป้ยเซียน คือแปดเซียนจากภาษาจีนแต้จิ๋ว คนไทยจะใช้เรียกต้นไม้ชนิดนี้

โป้ยเซียนที่บ้านผมเอง

     แปดเซียนหรือผู้วิเศษทั้งแปดของจีน ได้แก่ หลีทิก๊วย ฮั่นเจงหลี ลื่อท่งปิน เตียกั๊วเล้า น่าไซ่ฮั้ว ฮ่อเซียนโกว ฮั้นเซียงจือ และเช่าก๊กกู๋

มีตำนานผูกเป็นกลอนไว้ว่า

แปดโป้ยเซียนจากตำนานโบราณจีน

นั่นคือผู้ทรงศีลและทรงสัตย์

คงความดีมีเมตตาสารพัด

มุ่งขจัดมนุษย์สุดเลวทราม

ต้นโป้นเซียนเลียนชื่อถือแบบอย่าง

เหมือนมีเทพนำทางไม่ผลีผลาม

เมื่อเสี่ยงโชคจะได้โชคโฉลกงาม

ถ้าแปดดอกออกตามต้องตำรา

เป็นไม้ดอกไม้ประดับกับบ้านช่อง

ให้โลกสวยน่ามองมากคุณค่า

ปลูกโป้ยเซียนกันเถิดหนออย่ารอรา

ลาภจะมาสุขจะมีเป็นศรีเอย

(กลอนจากหนังสือคู่มือโป้ยเซียน โดยชนะ วงศ์สุวรรณ)

ชมดอกกันชัด ๆ

อีกมุมหนึ่ง

     เชื่อกันว่าถ้าผู้ใดปลูกแล้วมีดอก แปดดอก จะมีโชค (ผมเคยได้ยินว่าจะต้องเป็นพันธุ์ดั้งเดิมดอกสีแดงเล็ก ๆ ถึงจะเสี่ยงทายได้ พันธุ์ปัจจุบันใช้ไม่ได้) เมื่อมีแปดดอกแล้วควรใช้ผ้าแดงผูกกระถางด้วย

ต้นโป้ยเซียนจากดอยแม่สลอง

ถ้ำกุมภ์

     ดอยตุงมีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่งอยู่ขอบหนอง จากตำนานเมืองสุวรรณโคมคำกล่าวไว้ว่า เทวดาได้นำน้ำจากทิศทั้งสี่มาใส่หม้อเก็บไว้ จึงเรียกว่า ถ้ำกุมภ์ เมื่อพระพุทธเจ้าองค์แรกแห่งภัทรกัป คือ พระพุทธกุกกุสันธะ ได้อุบัติลงมาโปรดสัตว์ ได้เสด็จมาเสวยน้ำที่เทวดาเตรียมไว้ให้นี้ และทรงทำนายว่า จะเป็นพุทธประเพณีที่พระพุทธเจ้าองค์ต่อ ๆ ไปอีก สี่ พระองค์ จะเสด็จมาเสวยน้ำ ณ ถ้ำกุมภ์นี้ (ข้อมูลจากหนังสือดอยตุงจากบทความเรื่อง ดอยตุงที่นำเสนอไป)

ทางเข้าถ้ำกุมภ์จากเว็บ thampumpla.wordpress.com

     ผม(กฤษฎา)ได้พยายามค้นหาว่าถ้ำกุมภ์ปัจจุบันอยู่ที่ใด(ซึ่งหนังสือดอยตุงไม่ได้กล่าวว่าอยู่ที่ใด)จนมาเจอในกูเกิลว่าอยู่ที่บ้านดง อ.แม่สายจ.เชียงรายนั่นเอง

     ปัจจุบันถ้ำกุมภ์ จากตำนานเมืองสุวรรณโคมคำ คือ ถ้าปุ่ม ตั้งอยู่ ที่ บ้านดง หมู่ที่ 2 ตำบลโป่งงาม อ.แม่สาย จ.เชียงราย ตั้งอยู่ใกล้กันกับวัดถ้ำปลา นั่นเอง

ดอยตุง

ตุง เป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะ ความสดใส และความมีโชคดี นำไปปัก ณ ที่ใดก็เกิดมงคล ณ ที่นั้น

ตุง คือ ธง นั่นเอง

     ดอยตุง เป็นขุนเขาลูกหนึ่งของเทือกดอยนางนอนที่ทอดตัวไปตามแนวพรมแดนไทยพม่า หากมองรูปสัณฐานจากที่ราบบนเส้นทางะรหว่างอำเภอแม่จันกับแม่สาย จังหวัดเชียงราย จะแลดูคล้ายหญิงสาวทอดตัวเหยียดยาวจากเหนือสู่ใต้ ดอยตุงอยู่ตรงส่วนใบหน้าของเทือกดอยนางนอน บนยอดดอยตุงเป็นที่ประดิษฐาน พระธาตุดอยตุง ปูชนีสถานสำคัญแห่งหนึ่งของภาคเหนือ อันเป็นที่เคารพบูชาของพุทธศาสนิกชนมาแต่โบราณกาล ชื่อ ดอยตุง ตรงกับภาษาภาคกลางว่า ดอยธง ซึ่งมีที่มาจากตำนานการสร้างพระธาตุดอยตุงนั่นเอง

พระบรมธาตุดอยตุง

     เขาเล่ากันว่า นานมาแล้วยังมีเจ้าหญิงธิดาเจ้าฟ้าเมืองเหนือองค์หนึ่ง

                   มารักหนุ่มชาวใต้ พระบิดาไม่พอพระทัย จึงรีบหาทางออก

         โดยขับไล่เจ้าหนุ่มต้นตอแห่งเรื่องยุ่งยากนี้ออกจากราชอาณาเขต

                   พอเจ้าหญิงทรงทราบก็ทรงเกณฑ์บริวารออกติดตามทันที

                   มาถึงชายแดนก็ยังไม่พบชายคนรัก หมดปัญญาเอาจริง ๆ

                                      ก็ลงนอนหลับกลายเป็นภูเขาดอยนางนอน

                              ส่วนบริวารต่างก็พากันแยกย้ายอาศัยอยู่บนภูเขา

                                กลายเป็นชาวเขาเผ่าต่าง ๆ ที่อยู่มาจนทุกวันนี้

ดอยตุงอยู่ในส่วนที่เป็นใบหน้าของดอยนางนอน

เพลงไหว้สาแม่ฟ้าหลวง

     อังเจิญขวัญศรี

เตวีบุญล้อม

มาแฝงแอบอ้อมล้านนา

ขอเอาดอกไม้ในป่าดงหนา

เขตโขงอาณา

ปะจาแหล่งหล้า

กับตังอาหาร

ใจ๋หวานแห่งข้า

เป๋นเคื่องปู่จาตานต๊าว

     อังเจิญเอาขวัญ

เจี่ยงเจ้ายศย้าว

มาเป๋นตี้ไหว้เนอนาย

ขอบุญต้านไซ้

จุ่งได้โผดผาย

เป๋นแม่หลวงนายคนไตยตั้วหล้า

หื้อบุญหนุนนำ

เกื้อกู๋นไปหน้า

เป๋นต๋นบุญญาเลิศล้ำ

     เจ้นดังฝนหยอดเต้นติ๊บ

เม็ดใสส่วงแก้วปะภา

ตกซ้าวอาบอ้อนพฤกษา

ก๋างโต้งก๋างนาบ่ได้เหี่ยวจ้ำ

ฝูงปะจาจิ้นยว้าย

เพาะแม่ฟ้าหลวงบ่อหลีกค้าย

จุมตู๋หมู่ข้าเอยบาน

ข้าไตยไพร่น้อย

พ้อมตังลูกหลาน

ยอก๋อนวอนวาน

เปิ้งบุญแม่เจ้า

ทำนอง    โสฬส คุปตรัตน์

เนื้อร้อง   ดร.อุดม รุ่งเรืองศรี

             ตุ๊ตุงก๋วน

ปฏิมากรรมพระรูปสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ฝีมือ นางมิเซียม ยิบอินซอย ประดิษฐานในไร่แม่ฟ้าหลวง

ข้อมูลจาก หนังสือเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดย คุณหญิงคณิตา เลขะกุล นายพิเศษ เจียจันทร์พงษ์

ทาก

 

รูปทาก จากฟิสิกส์ราชมงคล

   

ทากไร้เปลือก ตัวเท่าหัวนิ้วมือ ไต่คืบบนบานประตูไม้ น่าเกลียดมาก ต้องแซะทิ้งเพราะมันไม่อยู่ในป่าหญ้าในที่ของมัน
     คนไม่อยู่อย่างสงบในที่ เที่ยวคืบคลานเลอะเทอะไปด้วยแรงโลภะ ความปราถนาชั้นต่ำ น่ารังเกียจน่าชัง ควรช่วยกันแซะทิ้งออกจากสังคมมนุษย์
     คนควรอยู่ในที่ของคนคืออยู่ในระดับสูง รู้จักพอ มีความสงบมักน้อย ให้สมกับคำร่ำลือว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ
     "คนต้องมีอิสรภาพ มิใช่ทาสโลภะ"

(ช่วง มูลพินิจ จากหนังสือฝูงมนุษย์)